مطالعات بیشتر نشان داد که دوز 3.8 گرمی بازدارنده لوبیا سفید فله امروز می تواند بیش از دو برابر مقدار هیدروژن در تنفس را پس از یک وعده غذایی استاندارد اسپاگتی ایجاد کند.

یک مطالعه بعدی با استفاده از افراد مبتلا به دیابت نشان داد که افزایش پس از غذا در سطح گلوکز و انسولین پلاسما کاهش می یابد. درصد کربوهیدرات بد جذب از 4.7٪ به 7.0٪ افزایش یافته است (P <0.05).

همچنین، شکل بازدارنده (پودر، قرص) در هنگام مصرف با اسپاگتی تأثیری بر فعالیت نداشت. مطالعات بعدی نشان داد که دوز 2.9 گرم برای مهار قابل توجهی از افزایش قند خون، پپتید C و پلی پپتید بازدارنده معده پس از وعده غذایی 650 کالری حاوی کربوهیدرات، چربی و پروتئین کافی است.

لوبیا

یک مطالعه طولانی مدت در طول 3 هفته با 6 دیابتی غیر وابسته به انسولین انجام شد. به آزمودنی ها مهارکننده لوبیا سفید کافی داده شد تا افزایش گلوکز پلاسما پس از غذا را تا بیش از 30 درصد کاهش دهد: دوز 4 تا 6 گرم با هر وعده غذایی.

در نتیجه کاهش قابل توجهی در گلوکز پس از غذا، پپتید C، انسولین و پلی پپتید بازدارنده معده همراه با افزایش قابل توجهی در دفع هیدروژن در تنفس مشاهده شد. اسهال و علائم گوارشی در روز اول تجویز مهارکننده رخ داده و طی چند روز بعد برطرف شد.

یک آزمایش بیشتر با 18 فرد سالم گزارش کرد که کربوهیدرات‌های پرفیوژن در ایلئوم تخلیه یک وعده غذایی تزریق شده به معده را به تاخیر می‌اندازد. در نیمی از افراد، مهارکننده آمیلاز به ایلئوم پرفیوژن اضافه شد.

مهارکننده به طور قابل توجهی جذب کربوهیدرات از ایلئوم را کاهش داد و تاخیر در تخلیه معده را افزایش داد. غلظت پلاسمایی پپتید C، گلوکاگون، موتیلین، گاسترین و پلی پپتید لوزالمعده انسانی تحت تأثیر تغییرات تخلیه معده یا پرفیوزات روده قرار نگرفت.

با این حال تاخیر در تخلیه معده به طور قابل توجهی با کاهش غلظت پلاسمایی پلی پپتید بازدارنده معده و نوروتنسین همراه با افزایش غلظت پپتید YY همراه بود. این اثر ناشی از تاخیر در تخلیه معده بود نه برعکس.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *